Sider

28. desember 2016

Årsoppsummering og statistikksnakk

Det nærmar seg årsskifte og tid for gjennomgang og oppsummering av bokåret 2016. I fjor hadde eg ein alfabetisk kavalkade og i forfjor ein kåring av årets beste og verste. Eg tenkte litt på å laga noko tilsvarande for 2016 - men slikt er tidkrevjande og i det siste har eg rett og slett ikkje hatt nok tid.
Det hender at livet tek ikkje-planlagde vendingar: Av private og familiære årsaker har eg i år hatt mindre åleinetid (og dermed lesetid) samanlikna med tidlegare år.

Med tanke på neste års leseplanar (som eg skal komma tilbake til på nyåret) kan det vera nyttig å sjå på årsstatistikken. Før me skriv 2017 kjem eg til å ha fullført lesinga av 106 bøker. Dette er 34 færre enn i 2015 og 14 færre enn årets målsetjing på 120. Sidan eitt av måla mine for leseåret var nettopp å lesa færre bøker - kan ein sei at eg har lukkast med glans på det punktet.

Her er leseåret 2016 i tørre tal:


Sjanger
- 49 krim-, thriller- og spenningsromanar
- 29 romanar inkl. erindringsromanar og dokumentarromanar,
- av desse 3 stk. 1001-romanar
- 23 sakprosa,
- av desse 9 biografiar
- 4 novellesamlingar
- 2 humor/satire

Format
Bra jamn fordeling:
- 34 papirbøker
- 32 ebøker
- 40 lydbøker

Terningkast
Det store fleirtalet, 47 bøker, fekk terningkast 4.
Elles vart terningkasta fordelte slik:
- 4 bøker fekk terningkast 6
- 37 fekk terningkast 5
- 8 fekk 3
- 3 bøker fekk 2

Alder
- 50 av bøkene var utgitt i åra 2000 - 2015
- 42 i 2016
- av dei 24 norske
- Eg las 12 bøker utgitt før 2000.

Kjelder
72 av bøkene eg las var lånebøker; dvs. anten lånt privat, lånt på biblioteket, via eBokBib eller bokhylla.no
- 14 bøker via Storytel-abonnement
- 7 har eg kjøpt sjølv
- 13 har eg fått, anten i gåve eller som lese-/lytteeksemplar

Forfattarar
Dei forfattarane eg las flest bøker av i 2016 var
- Alf R. Jacobsen (4)
- Håkan Nesser (4)
- Henning Mankell (3)
- C.J. Sansom (3)
- Vera Henriksen (3)
Eg las bøker av 28 ulike "nye" forfattarar (for meg)

Kjønn
Framleis er det ei overvekt av mannlege forfattarar:
- 72 bøker skrivne av menn
- 34 av kvinner

Nasjonalitet
Myyykje norsk, lite eksotisk:
- 59 bøker skrivne av norske forfattarar
- 16 svenske
- 16 britiske
- 5 amerikanske
- 2 franske
- 2 islandske
- 1 dansk-norsk
- 1 finsk
- 1 tysk
- 1 sveitsisk
- 1 amerikansk-palestinsk
- 1 kanadisk

Elles:
- 9 av bøkene eg las var på over 600 sider
- Alle var på norsk med unnatak av tre korte bøker på svensk
- Eg avbraut lesinga av 2 bøker

Bloggen
- 69 blogginnlegg
- 34 bokomtalar
- 15 samleomtalar
- Mest lest: omtalen av Du er så lys.

Slik ser årets forfattar-ordsky ut:



----------------------

Ynskjer alle ei fortsatt god romjul og eit godt nytt leseår i 2017!

18. desember 2016

Bokomtale: Land ingen har sett av Edvard Hoem

Lydbokforlaget 2016
Speletid: 10:27
Opplesar: Edvard Hoem

I den tredje bolken av denne fine slektshistoria er handlinga lagt til tida 1912 - 1927. Hovudpersonane er dei same som i forrige bok Bror din på prærien; forfattaren sin eigen bestefar, Anton Edvard, bror hans Eilert og tanta deira Gjertine. Me får på nytt lesa om livet på Alberta- og Dakota-prærien og på Nordvestlandet - i gamlelandet.

Land ingen har sett er ein roman der tankar, samtalar og situasjonar naturleg nok er oppdikta, men forteljinga er basert på historiske fakta; offentlege dokument, verkelege hendingar og historiske personar. Forfattaren har sikkert også høyrt eldre familiemedlemmer fortelja historiar om desse personane i barndommen og oppveksten. Hoem har uttalt at han truleg kjem til å skriva to bøker til frå dei same miljøa. Det er eg glad for: Dette er utruleg gode bøker.

Å "gje vekk" ein eller fleire av sine eigne ungar til barnlause slektningar var ikkje uvanleg i tidlegare tronge tider. Det var gjerne lite utkomme, små husvære og mange munnar å mette. Ei av slåttekaren Knut sine store sorger i livet var at dei måtte setja bort yngstesonen. Det kom også til å prega Anton Edvard gjennom livet.
«Anton Edvard skulle alltid minnast det. Han gjekk over to fjell, sju år gammal. Han visste kvar han var på veg, og at han ikkje skulle vera hos foreldra sine meir».
Slik uttrykker Edvard Hoem det som hende - og slik startar denne boka. Nøkternt, men med sterke kjensler.  Anton Edvard tek etter kvart over drifta av den vesle garden til pleieforeldra sine og stiftar eigen familie. Han er ambisiøs og arbeider hardt; forutan såing, onning og hausting er det vedtid på førjulsvinteren og fisketid på etterjulsvinteren. I alle år tek han seg òg jamnleg tid til å skriva brev til broren i Canada.

På den andre sida av Atlanteren, på Alberta-prærien, lever utvandraren Eilert og kona hans Marta eit strevsamt liv. Dei har etablert seg med hus og farm; Eilert er midtpunkt i det kristne miljøet som finst der, medan Marta får meir enn nok å gjera når det annakvart år kjem eit nytt barn til verda. Stundom lengtar Eilert heim til gamlelandet, spesielt ynskjer han å sjå att den gamle mor si Serianna før ho døyr. Men så bryt 1. verdenskrig ut - og reiseplanane vert lagde vekk. Gjertine og Ole Aas byrjar å dra på åra og har slått seg til ro på Dakota-prærien, men den framleis noko opprørske Gjertine legg ut på ei siste omfattande reise.

Eilert og Anton Edvard sine liv fortonar seg som ganske like. Begge er strie og standhaftige, begge ber på draumar som ikkje vert innfridde, begge strevar for at neste generasjon skal få det betre, begge har koner som slit seg ut på hardt kroppsarbeid og mange svangerskap og barnefødslar.

Hoem fortel om tekniske og praktiske nyvinningar: Straum, telefon, jernbane, automobilar og landbruksmaskiner. Han fortel om ver og klima, konjunktursvingingar og verdenskrig. Alt dette hadde konsekvensar for kvardagslivet til folk, både i Amerika og i Noreg. Han fortel om forventningar om eit betre liv, om lange reiser og store avgjerder, om kvinner og menn med store draumar - men dei hadde ikkje alltid dei same draumane for seg og sine.

"The land of the free" baud på mange mulegheiter for dei som drog, men det var slett ingen dans på roser for pionerane. I tillegg til heimlengsel og hardt arbeid, kunne det også vera vanskeleg å læra seg eit nytt språk. Folk søkte gjerne saman med andre norske og nordiske innvandrarar som busette seg i nærleiken av kvarandre.

Land ingen har sett er ein lærerik og underhaldande roman. Fleire episodar kan ein humra godt av, medan andre hendingar er sorgtunge, rørande og/eller opprørande. Eg vart ikkje fullt så gripen av denne som eg vart av dei føregåande to. Det skal her nemnast at eg hadde svært store forventningar på førehand.

Perspektiv og forteljarstemme vekslar fint mellom karakterane og mellom verdensdelane. Av og til kjem også forfattaren si eiga stemme fram - av og til med undring og spørsmål, andre gonger med forklaringar. Dette fungerer fint i ei slik forteljing sidan forfattaren på ein måte er ein del av historia.

Hoem har ei eiga evne til å gjera det kvardagslege høgtidssamt - men han maktar også å gjera det høgtidelege kvardagsleg. Eg anbefalar lydboka som forfattaren les sjølv - på ein inderleg og nydeleg måte.

Konklusjonen vert ein sterk 5'ar og ein soleklar nominasjon til Bokbloggerprisen 2016.

15. desember 2016

Biografilesesirkel: Per Egil Hegge om Otto Sverdrup

Årets siste runde i biografisirkelen handlar om Snø og is og det er underteikna som har valt ut kategori denne gongen. Grunnen til at nettopp dette temaet fengar meg er ikkje at eg er unormalt fascinert av kulde, - nei, det skuldast at eg har ei litt sær interesse for polarhistorie. Når eg les om tidlegare tiders polferder og polfararar føler eg noko i nærleiken av skrekkblanda fryd. For meg er det ufatteleg at dei klarte, torde og i det heile kunne finna på å begi seg ut på slike langvarige og farlege ferder. Eg tykkjer det er utruleg fascinerande å lesa om desse polpionerane, som la avgarde i ukjende og farefulle strøk, utan GPS, utan Goretex, utan kommunikasjon, utan sikkerheitsnett.

Når det gjeld val av biografi er det to omsyn å ta. For det fyrste må "den biograferte" helst vera ein litt interessant person i utgangspunktet. Men vel så viktig: Biografen, forfattaren av biografien,  kunna skriva. Det hjelper ikkje kor stort kjeldemateriale ein har og kor mykje researcharbeid ein legg ned dersom ein ikkje klarar å formidla stoffet vidare til lesaren på ein god måte. (Og då tenkjer eg på den dårlege leseopplevinga eg fekk med Agatha Christie-biografien)

Vel, ein lærer så lenge ein lever, så eg vurderte både hovudperson og forfattar då eg i denne biorunden plukka ut Per Egil Hegge sin biografi om Otto Sverdrup. Boka kom ut på Stenersen forlag i 1996 og eg har lånt ebok via bokhylla.no. Hegge og Sverdrup viste seg å vera ein brubar kombinasjon.

Nasjonalheltane Fridtjof Nansen og Roald Amundsen kjenner alle til, og dei to skal ha for engasjementet, pågangsmotet, motet, viljestyrken, visjonane og kunnskapen dei synte gjennom ekspedisjonane og det vitenskapelege arbeidet dei utførte. Likevel - når ein kjenner til det som skjedde med Hjalmar Johansen (som Ragnar Kvam fortel om i Den tredje mann), vert det openbart at medaljen hadde ei bakside.

Som leiarar fekk (og tok) Nansen og Amundsen mesteparten av æra, men for å lukkast med ekspedisjonane sine var dei såklart heilt avhengige av dyktige og stødige støttespelarar, - som Johansen og Sverdrup. I norsk polarhistorie har både Hjalmar Johansen og Otto Sverdrup fått for liten plass, men det skal nemnast at Wikipedia-artikkelen om Sverdrup finst på heile 22 språk - så det ser ut til at han fekk eit visst internasjonalt ettermæle.

Otto Neumann Knoph Sverdrup vart fødd i Bindal i 1854. Familien flytta seinare til Steinkjer. Han var nest eldst i ein søskenflokk på ti og i slekt med andre kjende Sverdrup'ar som Georg (Eidsvollmannen) og Johan (han med parlamentarismen). Vesle Otto vart oppdregen til å bli ein hardhaus: Det vert fortalt at han og den eitt år eldre broren lærde å symja ved at morfaren rodde dei ut på fjorden, kasta dei over bord og ba dei kara seg til lands. Alt frå ti års alder fekk han gevær og han skaut sin fyrste bjørn som 14-åring. Seinare for han til sjøs og utdanna seg til styrmann og skipsførar. Medan han arbeidde som skipper på eit dampskip på Trøndelagskysten kom han i kontakt med sakføraren Alexander Nansen, bror til Fridtjof. På denne tida var Fridtjof Nansen på jakt etter mannskap til Grønlands-ekspedisjonen sin - og broren tipsa han om den allsidige og sindige Otto Sverdrup.

Som tittelen Aldri rådløs viser: Sverdrup var praktisk anlagd og ein nevenyttig kar, ein altmulegmann som alltid visste råd. Hegge fortel at han var beskjeden og fåmælt av natur. I tillegg var han hardfør, uthaldande og lojal. Nansen sette nok stor pris på ein mann med slike eigenskapar.

Fridtjof Nansen sin ekspedisjon over Grønland i 1888 var dristig, dramatisk og i ettertid; legendarisk - og Sverdrup bidrog sterkt til at ekspedisjonen vart ein suksess. Deltakarane brukte lenger tid enn forventa på den 670 kilometer lange "skituren" slik at dei måtte overvintra på Grønland. Denne overvintringa skulle komma til å bli viktig for både Nansen og Sverdrup i dei kommande åra: Dei brukte tida på å læra å leva og overleva i polare strøk av urbefolkninga - inuittane. Det handla både om kosthald, jaktmetodar, utstyr og praktisk kunnskap om kajakkpadling og hundekøyring.

Marsjen over innlandsisen. Grønland august - september 1888
Foto: Nasjonalbiblioteket bldsa_3b057

Per Egil Hegge fortel vidare om Sverdrup sitt liv og virke. Det var som skipper og ekspedisjonsleiar han skulle komma til å bli mest kjend som, men det vart både giftarmål og barn på han også. Han gav truleg ikkje uttrykk for at han lengta heim til seg og sine, men i eit dagboksnotat seier han: "I dag er det et år siden jeg reiste fra mit kjære hjem og min inderlige kjære hustru og lille datter. Det var forferdelig tunkt å forlate dem, jeg har aldri følt mig så ulykkelig ved at reise hjemmefra som denne gang.." Dette skreiv han i juli 1894, då Sverdrup og dei andre på polarskipet Fram befann seg langt oppe i isen nord for Sibir.

Fram er det skipet som har vore lengst mot nord og lengst mot sør. Det vart bygd av Colin Archer på initiativ frå Fridtjof Nansen - og Otto Sverdrup var ein slags konsulent då skipet vart bygd. Han skal også ha mykje av æra av at skipet vart bevart for ettertida. I dag kan ein sjå Fram utstilt på Frammuseet i Oslo.

Den fyrste Fram-ekspedisjonen (ofte kalla første Fram-ferd, 1893-96) var ein banebrytande polarekspedisjon som foretok mange viktige vitenskaplege studiar og målingar. Fram fraus fast i isen som forventa og dreiv over polhavet. For den utålmodige Nansen var det nedtur at dei ikkje dreiv enno lenger nord, mot sjølve polpunktet, så han og Hjalmar Johansen tok med seg hundar, sledar og proviant og la i veg i retning Nordpolen. I Nansen sitt fråver var det Sverdrup som hadde ansvaret på Fram. Fyrst i 1896 kom Fram laus frå isen, omlag samstundes som den andre delen av ekspedisjonen, Nansen og Johansen, kom til rette etter overvintring på Frans Josefs land. Eit samla mannskap kunne dermed ta fatt på siste etappe; ei triumfferd langs heile kysten fram til målet i Kristiania. Alle stader vart dei hylla og jubla for.

Her har mannskapet på Fram stasa seg opp etter heimkomsten.
Nansen i midten bak, Johansen og Sverdrup rett framfor han.
Foto: Nasjonalbiblioteket bldsa_3c145

I denne boka vert det fortalt utførleg om fyrste Fram-ferd, og gjennom det som skjedde på turen får ein eit godt innblikk i korleis Otto Sverdrup var som person. Det virkar som om han var ein venleg mann, ein god organisator og omsynsfull leiar, men sidan han var så tilbakehalden og ordknapp fekk han vanskar med å halda motet oppe blant mennene sine. Dei lange, kalde og mørke månadene førte til at mennene fekk det som i dag kallast "brakkesjuke". Drifta av Fram gjekk ulideleg sakte, fleire av mennene kom i konflikt med kvarandre og skipslegen (polarlegen som du kan lesa meir om hos Anita) viste seg å vera narkoman. Sin eigen frustrasjon tok Sverdrup ut gjennom dagbøkene. Dei inneheld skarpe karakteristikkar og djup kritikk av av dei andre - særleg Fridtjof Nansen.

To år etter drog Sverdrup igjen avgarde med Fram (andre Fram-ferd 1898-1902), denne gongen som ekspedisjonsleiar. Ferda gjekk til dei svære områda mellom Grønland og Canada og målet var polarforsking og kartlegging og faktisk også erobring av nytt land. Dei var vekke i fire år, eitt år lenger enn forventa. Heller ikkje denne turen var utan dramatikk; av mannskapet på 16 som reiste, kom berre 14 tilbake. I samband med førebuingane til ekspedisjonen vart Nansen og Sverdrup usamde, og dei var ikkje på talefot på mange år. Men dei respekterte kvarandre og vart mot slutten av livet forsona igjen.

Sverdrup og familien busette seg i Sandvika etter ei tid med ulike utanlandsopphald; m.a. gjorde han eit mindre vellukka forsøk på plantasjedrift på Cuba. På sine eldre dagar var han leiar for tre store og krevjande russiske redningsaksjonar i Arktis. Otto Sverdrup døydde av kreft i 1930.

Otto Sverdrup på sine eldre dagar. Dette er frå 1928.
Foto: Wikipedia.org

Denne biografien er velskriven, men mange direkte sitat frå dagbøker gjer at det er litt tunglest. På plussida må nemnast rikeleg med interessante bilete, illustrasjonar og kart. Per Egil Hegge peikar i forordet på at kjeldematerialet om og rundt Otto Sverdrup er sparsamt, men eg tykkjer likevel at han får teikna eit grundig portrett av mannen. Hegge får fram kor spesiell Sverdrup var og kor unike eigenskapar han hadde. Han var høgt respektert i si eiga samtid og blant sine eigne, men det virkar som om han mangla noko som Fridtjof Nansen hadde rikeleg av; karisma.

Biografien inneheld eit tillegg skrive av Asbjørn F. Aastrøm. Han har gått i Otto Sverdrups sine fotspor i det nordlege Canada og skildra den storslagne naturen der i ord og bilete.

I Otto Sverdrup sitt rike
Skjermbilde frå boka. Foto: Asbjørn F. Aastrøm

Dersom du no ikkje er lei av å lesa om polferder, is og kulde og slikt; ta ein titt innom hos Moshonista og sjå kva andre bokbloggarar har lest og skrive om same tema!

10. desember 2016

Bokomtale: Syndenes forlatelse av John Hart

Lydbokforlaget 2016
Speletid 15:56
Opplesar Bendik Østbye Johannessen

Kjøpt lydfil

John Hart sine bøker er verkeleg gode. Dette seier eg trass i at han skriv om trasige og tragiske tema som løgner og svik, skam og sorg, vald og urett, overgrep og drap. Han skriv om dysfunksjonelle familiar og om lokalsamfunn i oppløysing.
Eit anna gjennomgangstema i bøkene hans er forsømde barn - barn som har blitt utsette for omsorgssvikt og fysisk og psykisk mishandling.

Forfattaren har ei heilt unik evne til å skildra smertefulle opplevingar og dramatiske hendingar. Historiane hans er gjennomgåande dystre, mørke og melankolske. Karakterane er ofte desperate og makteslause og gjerne prega av ein vond barndom og oppvekst.

John Hart sine bøker er frittståande og ein treng ikkje ta omsyn til kronologi. Eg har lese alle bøkene hans - Løgnenes konge, Ved elven, Det siste barnet og Brødrene fra Iron House. Sterke og gode leseopplevingar alle saman. Syndenes forlatelse er like god, og kanskje enno betre, enn dei føregåande når det gjeld språk og spenningsoppbygging.

Når det gjeld sjølve kriminalgåta tykkjer eg det haltar litt, og eg meiner vel også at Hart i denne boka dreg det heile for langt. Det er mange drap og mykje vald, blod og smerte. Ikkje for det - når det gjeld menneskeleg ondskap er visst ingenting umuleg, det har fleire tilfelle frå det verkelege livet vist oss.

Dei to hovudpersonane i denne krimthrilleren er begge politifolk og etterforskarar - men her befinn dei seg på "den gale sida." Elizabeth Black har teke på seg ansvaret for å ha tatt livet av to valdtektsmenn og er suspendert. Saka har skapt nærast hysteriske tilstandar i media og er blitt politisk: Politikvinna er kvit, dei to ofra svarte. At dei to torturerte og misbrukte ei ung jente på grusomaste vis vert ikkje teke omsyn til. Samstundes slepp Elizabeth sin tidlegare kollega og mentor Adrian Wall fri etter 13 års fengselsstraff for eit drap som han, etter det me forstår, ikkje har begått. Frikjenninga set i gang ein grusom valds- og drapsspiral.
Elizabeth og Adrian har ei felles fortid og eit felles mål om å oppklara drapssaker i notid og i fortid. Det handlar om å reinvaska seg sjølv og beskytta dei ein bryr seg om medan ulike krefter, frå både den eine og andre sida av lova, kjempar for at ting skal haldast skjult. Elizabeth er sterkt knytta til to ungdommar. Dei to barna er begge forsømde på kvar sin måte, og begge spelar ei viss rolle i to ulike saker som viser seg å henga saman.
Politiet er makteslause, enkeltpersonar tek seg til rette. Mistankar og mistydingar. Falske bevis og manglande bevis. Vitner utan truverdigheit. Løgner, svik og bedrag. Gjerningspersonen kjem nærare og nærare. Spenninga stig og stig. Og det vert stadig funne fleire drapsoffer.

Lesaren får presentert eit mangfaldig og spesielt persongalleri. Enkelte av dei kjem me svært nær, faktisk ubehageleg nær. Å ta del i ein forstyrra og gal seriemordar sine tankar er nokså skremmande. Ubehageleg er også møtet med ein fengselsdirektør frå Helvete. Eg oppfattar elles boka som sterkt kritisk til det amerikanske rettsvesenet, fengselsvesenet og påtalemakta.

Som regel er eg meir opptatt av sjølve historia som blir fortalt enn av språket. Språk og tekst blir også gjerne litt meir fjernt når ein lyttar til ei bok enn om ein les ho sjølv. Men i dette tilfellet la eg verkeleg merke til språket; dei nærast poetiske og draumande skildringane, dei presise formuleringane, dei elegante overgangane, - og dessutan korleis uttrykksformer og dialogar skiftar - alt etter perspektiv.
Opplesaren av lydboka formidlar dei varierande forteljarstemmene på ein god måte.

Eg gir Syndenes forlatelse terningkast 6 for stil og 4 for innhald.

6. desember 2016

Samleinnlegg: Førjulslesing


Menn som ingen treng av Frode Grytten
Oktober 2016
eBokBib

Grytten beherskar novelleformatet godt, tenk berre på 'Bikubesong' og 'Popsongar' som han har hausta mange godord for tidlegare. Denne er dystrare og tyngre enn dei to, men 'Menn som ingen treng' er likevel ikkje tunglest - og er slett ikkje utan humor.
Grytten skildrar menn som "noko tek form i, noko som kjem til å eksplodere i dei når tida er inne," vert det sagt.

Det handlar altså stort sett om menn. Nokre av dei er komne i ein vanskeleg situasjon, nokre er stakkarslege og einsame, andre er desperate og aggressive. Kvinner og barn er med i handlinga, men dei er på ein måte utanfor den verda som desse mennene befinn seg i.

Ein kan sei at novellene er "enkle" reint stilmessig, men mellom linjene anar ein sterke kjensler. Eg fekk ei god leseoppleving med denne. Terningkast 4+.



Lykkejegeren av Jan-Erik Fjell
Juritzen 2016
547 sider, eBokBib

Bok nummer fem i serien om politietterforskar Anton Brekke er underhaldande, velskriven og original. I denne historia handlar det om eit drap på ei eldre kvinne og eit makabert funn i ein Cadillac 1978-modell. Begge deler har samanheng med hendingar som fann stad for lenge sidan og på eit anna kontinent - då bilen var splitter ny. Etterforskinga fører eks-speleavhengige Brekke til Las Vegas.

Det er gledeleg å sjå at Fjell sine kriminalromanar blir betre og betre. I forhold til dei føregåande bøkene har denne meir flyt, - slik at dei ulike forteljarstemmene heng betre saman. Forfattaren syner engasjement og forteljarglede. Den syrlege humoren er mindre påtatt enn tidlegare. Og Anton Brekke sjølv - han er nesten blitt sympatisk.

Dersom boka hadde fått ein ekstra runde med språkvask og dersom innhaldet hadde blitt stramma opp litt, kunne resultatet blitt toppkarakter. Denne lesar enda opp med terningkast 5-.


Skorpionen av Øystein Wiik
Lydbokforlaget 2016
speletid 13:56, kjøpt lydfil

Ute etter krim basert på realisme, seriøsitet og fagkunnskap om etterforskingsmetodar? Då bør du halda deg langt vekke frå serien om Tom Hartmann. Men - dersom du har sans for det elleville, det spektakulære, det humoristiske og det eventyrlege - då er dette midt i blinken. Og eg vil rå deg til å byrja med den fyrste boka 'Dødelig applaus' og å velja lydbok.

Å høyra Wiik framføra sine eigne verk er nemleg svært underhaldande og prikken over i'en.

Øystein Wiik er drøyare enn dei fleste når det gjeld sex- og valdsskildringar, men eg finn det akseptabelt sidan det er så herleg urealistisk. Han har funne sin eigen elegante og sjarmerande stil - samt ein frisk og freidig forteljarmåte. Me treng ulike stemmer innan norsk kriminallitteratur.

Eg skulle likevel ønska at han hadde tatt seg betre tid med 'Skorpionen'. Eg likte denne boka også - for all del, men både 'Casanovasyndromet' og 'Rekviem' er betre. 'Skorpionen' er omfangsrik og litt rotete i oppbygginga, men det er også spennande og drivande frå fyrste til siste side. Eg ser fram til bok nummer seks og nye Hartmannske eventyr. Terningkast 4.



Alltid tilgivelse av Anne B. Ragde
Oktober 2016
302 sider, privatlånt papirbok

Som så mange andre var eg veldig begeistra for 'Berlinerpoplene' då den kom ut i 2004. Eg vart glad i Neshov-familien, men også nøgd med at trilogien avslutta med 'Ligge i grønne enger' i 2007. Eg vart nysgjerrig på - og skeptisk til - ein oppfølgjar såpass lang tid etterpå.

Det er lett å komma inn att i historia om liva til Torunn, Margido, Erlend og Krumme. Det er som å helsa på gamle vener som ein ikkje har møtt på ei stund. Eg likte best dei delene av boka som handlar om Margido, men også Torunn sitt oppgjer med eit tidlegare liv er leseverdig. Erlend og Krumme sitt småbarnsfar- og skrullehomseliv er derimot berre slitsamt og pinleg å lesa om. Her har forfattaren gått over til det parodiske.

Det beste eg kan sei om 'Alltid tilgivelse' er at boka er koseleg, men ho har ein skravlete, masete og oppramsande stil; ein stil som ikkje passar for denne lesaren. Eg tykkjer heller ikkje at det er spesielt interessant å lesa om matlaging, vasking og rydding. Til saman vart dette ei leseoppleving under middels og difor terningkast 3-.



Sju dager i september av Jørgen Gunnerud
Cappelen Damm 2015
Speletid 8:02, Storytel

Ei god bok som burde fått meir merksemd. Handlinga er lagt til Nord-Noreg nokre septemberdagar i 1942 og ein får følgja tre ulike handlingstrådar som skal bli samanknytte på dramatisk vis. Miljøskildringane er levande og personskildringane svært truverdige.

Gunnerud er mest kjend som kriminalforfattar, og han brukar fleire krimverkemiddel i denne romanen også, for det vert sanneleg skikkeleg spennande etter kvart. Stilen er elles lågmælt og saktegåande. 'Sju dager i september' handlar om kor skjørt livet er og om kor meiningslaust krig er.

For ein gong skuld angrar eg på at eg valde lydbokversjonen, for opplesaren av denne boka les så irriterande sakte, lågt og monotont. Dette trekker ned den totale leseopplevinga mi og eg konkluderer med eit terningkast 4.