Bokomtale: En mann ved navn Ove av Fredrik Backman

Cappellen Damm 2013
Oversetjar: Nina M. Due
Opplesarar: Trond Brænne og Kim Haugen

Speletid: 10 t 27 min

Dette er ein feelgood-roman, ei fornøyeleg bok med ein litt trist undertone. Mange har samanlikna En mann ved navn Ove med Hundreåringen som klatret ut av vinduet og forsvant av Jonas Jonasson, men eg tykkjer ikkje dei har så veldig mykje til felles.

Boka om Hundreåringen er berre morosam og absurd. Boka om grinebitaren Ove er litt i same gate, men forfattar Fredrik Backman spelar meir på dei sentimentale strengene til lesaren.

Mannen som heiter Ove er 59 år, køyrer Saab og ser med mistru på alle som har andre biltypar - japanske, franske og tyske. Særleg Audi, sjølvsagt. Han har velfylt verktøykasse og er hysterisk oppteken av orden og rutinar. Han er sur og sær, - langsint, snarsint og furten - ein Narvestad-type som sjekkar alt alltid og passar på at alle reglar vert haldne. Han har mange naboar i burettslaget der han bur, men ingen vener. Ingen barn. Ikkje har han jobb lenger heller, han er "rasjonalisert vekk" - og kona Sonja er nyleg død, - så Ove tenkjer at det er like greitt å avslutta det heile.

Han har altså bestemt seg for at han skal ta livet av seg, men det viser seg at det er vanskeleg å få til - han vert stadig "forstyrra". Han får ikkje fred for dei nyinnflytta naboane; ein koloss av ein klossete mann som ikkje kan rygge med tilhengar og kona hans som er høggravid og utlending. Dessutan dukkar det opp ein skamfert katt, eit blondt mehe med ein hund liknar på ein beksømstøvel...og mange fleire. Alle saman legg dei beslag på Ove si tid og planane hans.

Det er sjølvsagt ein grunn til at Ove er blitt som han er blitt, og etter kvart som forfattaren avslører fortida hans, blir ein meir og meir glad i hovudpersonen. Under det harde, usympatiske og uforsonlege skalet sitt er Ove både sjarmerande og snill. Egentleg. En mann ved navn Ove er ei lett, tragikomisk og underhaldande kosebok. Det er ikkje noko overraskande at ein person som ser gretten og avvisande ut, viser seg å vera grei og hyggeleg når ein blir kjend med vedkommande, - så eg vil hevda at verken historia eller handlinga er spesielt original, men som sagt: Ei søt og vittig bok.

Å lytta til lydbokversjonen vart ei spesiell, men ekstra fin oppleving denne gongen. Dette var den siste boka skodespelar og innlesar Trond Brænne las før han døydde. I forståing og samråd med familien vart det bestemt at lydboka skulle gjevast ut sjølv om Brænne aldri fullførte opplesinga. Kim Haugen les innleiinga og dei siste kapitla.

Sjå også: Fredrik Backman sin blogg

Bokomtale: Menneskets natur av Jørgen Brekke

Dette blogginnlegget er ein test og er kopiert inn frå den gamle bloggen.

Lydbokforlaget 2013
Opplesar: Trond Brænne
Speletid: 09:39
Lydfil fått frå Lydbokforlaget  

Jørgen Brekke har skrive ei ny god og ganske så spennande bok i serien med Odd Singsaker og Felicia Stone i hovudrollene. Eg har lytta til lydbokversjonen, men har samstundes hatt papirboka tilgjengeleg. Det har vore nyttig i dette tilfellet, fordi forfattaren gjennom heile boka skiftar tids- og forteljarperspektiv. Slike skifte er krevjande og gjer det vanskeleg å konsentrera seg om ein berre "les" lydboka, - men om ein i tillegg har ei fysisk bok å bla litt i, er det ikkje vanskeleg å halde tråden.

Det var svært spesielt og ganske vemodig å høyra Trond Brænne som opplesar av boka; han døydde for kort tid sidan, berre 59 år gammal. Opplesinga av Menneskets natur vart utført på ein framifrå måte.

Dei to fyrste bøkene i serien, Nådens omkrets og Drømmeløs, har handling frå notida og inneheld interessante - og skumle - parallellhistoriar frå ei fjern fortid. Menneskets natur har handling kun frå notida, og det einaste historiske i romanen er at forfattaren med jamne mellomrom refererer til Hippokrates og teoriane hans. Boka er inndelt i fire deler med namn etter Dei fire temperament; blod, slim, gul og svart galle. I kvar del møter me så personar som representerer desse temperementa.

Handlingane er fyrst og fremst lagde til Trondheim og Hitra, med avstikkarar til Oslo, til Østerdalen og til Horten (der Brekke flettar inn ein hyllest til forfattarkollega Jørn Lier Horst. Stilig!)

Dette er bok nummer tre i serien, og i starten av boka forstår me at Odd Singsaker ved Trondheim politikammer er ute i hardt vêr og at han har opplevd noko dramatisk. Akkurat kva som har skjedd, får me ikkje greie på. Det vert gradvis avslørt utover i boka, - dette er effektfullt og held spenninga oppe sjølv om det ikkje er like mykje action heile tida. I tid går handlinga går føre seg nokre veker etter der handlinga i Drømmeløs sluttar. I slutten av den boka forsvann Felicia Stone rett og slett, og når me møter henne att i Menneskets natur er ho på rangel, - men i ferd med å finna tilbake til seg sjølv - og truleg til Odd. Men så vert ho vikla inn i svært så dramatiske hendingar..

Persongalleriet i boka er mangfaldig. Me møter ein politimann på flukt med eit barn, ein torpedo og dei to torpedoassistentane Lars og Lars, ein student i trøbbel, og mange mange fleire. 

Jørgen Brekke er ein dyktig forteljar, og utfordrar lesaren når han i denne boka gjev oss fleire parallelle historiar, ukronologisk og med ulike forteljarstemmer. Eg likar å bli utfordra, og er fascinert over korleis forfattaren skifter spor og hoppar fram og tilbake i tid med overskriftene "før det skjedde", "etter det skjedde" og "da det skjedde." Dei fleste lause trådane som forfattaren har strødd om seg med i løpet av boka, vert fletta saman på ein snedig og dyktig måte til slutt.

Boka inneheld ein del humor av det underfundige slaget og sluttar på ein slik måte at lesaren forventar ei ny bok i serien. - Og den kjem sikkert.
Konklusjonen er at dette er ei spennande, godt komponert og lesbar krimbok. Anbefalast!

Takk til Lydbokforlaget som sende meg gratis lydfil.