Bokomtale: Åpne sår av Gillian Flynn

Font forlag 2013
Originaltittel: Sharp objects
Oversetjar: Stian Omland
251 sider

Dersom du har forventningar om ei tradisjonell krimbok, vert du nok skuffa. Har du derimot forventningar om ei historie om sjuke sinn og gjerningar, bør du absolutt lesa Åpne sår av Gillian Flynn. Dette er debutromanen hennar og eg tykte boka var veldig skremmande og sterk, - med uhyggelege handlingar og grov humor, - ein psykologisk thriller med fleire skakkøyrde karakterar.

Boka handlar om ein dysfunksjonell familie der kjærleik vert blanda saman med vald. Omsorg og smerte. Sjølvskading og pleie. Dopmisbruk og romantikk. Liv og død. Tematikken er skremmande, men det psykologiske aspektet gjer det også fengande.

Eg-person og forteljarstemme er journalisten Camille som vert sendt avstad for å laga ein artikkelserie rundt to drap som har funne stad i den vesle heimbyen hennar i Missouri. Camille har sine mørke sider og ein tragisk barndom og bakgrunn, - dette vert gradvis avdekka utover i handlinga. Opphaldet i småbyen og barndomsheimen vert ikkje idyllisk, for å sei det slik.

Flynn er glimrande når det gjeld miljøskildring og skapar ein uhyggeleg stemning som varer gjennom nesten heile boka. Forfattaren gir gode og beiske karakteristikkar av både menneske og samfunn. Det er spesielt og ganske overraskande å merka at ein får sympati og nesten blir glad i ein så usympatisk hovudperson.

Boka er - for å sei det enkelt; god, men ekkel. Dessutan er ho akkurat passe lang. Språket er godt og "kler" innhaldet i boka; skarpt, bittert, ironisk og elegant.

Då har eg lese alle dei tre bøkene Flynn har gitt ut til no, og ser fram til fleire bøker frå denne forfattaren i framtida. Den boka som gjorde sterkast inntrykk på meg, var Mørke rom, medan eg oppfattar Flink pike - den nyaste og mest kritikarroste boka - som god, men noko oppskrytt. Eg har sett at andre vurderer bøkene heilt annleis enn eg gjer, men slik er det: Boklesarar og bokelskarar er (minst) like ulike som andre folk. For Åpne sår konkluderer eg med - som eg gjorde med Mørke rom - ein femmar på terningen, men denne femmaren er noko svakare.

Til slutt: 
Forlaget bør bruka meir tid til korrekturlesing. Skriveleifar er slurv og skapar unødig irritasjon. I denne boka - eg har paperbackutgåva utgitt i år - var det ein heil del av slikt. Eg innrømmer at eg vert litt sur og at eg er rettskrivingsnazi, men forfattarar, oversetjarar, forlag og korrekturlesarar har betalt for å levera ei feilfri vare. Bøker som inneheld skrivefeil er ei vare det er grunn til å klaga på.
Sure kundar er dårleg reklame. Skjerpings!

Bokomtale: Mørke rom av Gillian Flynn

Font forlag 2011
Originaltittel: Dark Places
Oversetjar: Stian Omland
379 sider

Mørke rom er ei velskriven bok full av dyster stemning, tragiske hendingar og mørke sinn. Då eg las boka, slo det meg at Gillian Flynn kan minna mykje om John Hart. Han fortel også gode, intense og mørke historiar om dysfunksjonelle familiar med handling frå den amerikanske landsbygda.

Libby Day er forteljarstemme og hovudperson i boka. Som 7-åring var Libby vitne og einaste overlevande i ein dramatisk familietragedie. Mor og to søstre vart myrda i noko som såg ut som satanistisk motiverte drap. Libby sjølv klarar å rømme frå gjerningspersonen. Seinare vitnar ho i retten mot sin eigen bror Ben, den gongen 15 år gammal.

Tjuefem år etter er Libby blakk, einsam og forsatt prega av hendingane frå den gongen, både psykisk og fysisk. Ho møter ei gruppe kalla "Kill Club" som meiner broren er uskuldig dømd. Omsider prøver Libby no å finna ut meir om kva som verkeleg skjedde den gongen familien hennar vart myrda. Finst det andre vitne? Andre mistenkte? Kva var det ho sjølv såg og høyrde den skrekkelege natta? Libby fortel om oppveksten sin og livet sitt med ein ironisk distanse. Sjølv om ho utvilsamt er skadd og asosial, har ho sjølvinnsikt og klokskap.

Forfattaren nyttar eit godt forteljargrep: Parallellt med at Libby Day fortel om sine tankar og opplevingar i notid, får me i annakvart kapittel tilbakeblikk frå det siste døgnet før drapa skjedde, - sett frå mora Patty og broren Ben sine synsvinklar. Fleire av personane i boka vert framstilte som stakkarslege og usympatiske, ja bortimot motbydelege, - men dei er prega av det skakkøyrde samfunnet dei lever i. Språket i boka er enkelt og rått, - og står i stil med handlingane.

Mørke rom er ei velkomponert og sterk bok. Heilt frå starten av føler ein uhyggen og uvissa - og spenninga bygger seg opp heile vegen. Det er ein veldig god thriller med interessante og spesielle karakterar, - og med ei svært gripande og overraskande avslutning.