Mikronoveller på vent

Eg var på biblioteket i dag og lånte Vente på fuglen av Frode Grytten. Denne mikronovellesamlinga kom ut i fjor og eg har tenkt at eg skulle lesa boka - berre eg fann ho ein plass. Og det har eg altså no gjort.
Eg ser fram til å lesa desse små underfundige tekstane frå ordkunstnaren Grytten. Kvar "novelle" er ein tweet på 140 bokstavar og teikn, ei på kvar side av boka (på i alt 208 sider). Eg har tenkt å bruka tid på denne og lesa nokre få tekstar kvar dag.

Frå omslagsteksten:

Fødsel. Død. Sorg. Glede. Kjærleik. Utruskap. Hengemagar. Trofékoner. Ungkarar. Augustkveldar. Søndagsturar.

Frode Grytten viser at det er mulig å skrive ultrakort om dei store tinga i livet. På 140 teikn fortel han om korleis vi lever, elskar og går under. 
Vente på fuglen er eit utval av dei beste mikronovellene frå Gyttens populære Twitter-prosjekt.

«Burettslagsblues i juni. Dugnad i femte. Oppussing i fjerde. Krangling i tredje. Stille i andre. Puling i første. Skitentøyvask i kjellaren.»

«Mange år seinare går det opp for ho kva ho skulle ha svart den junikvelden då ho var 17, han var ny og spurte om dei skulle vere kjærastar.»

«Å vakne med tre jenter i senga. Å vakne med kone, dotter (3) og endå ei dotter (1). Å vakne med dei som ein elskar. Aprilmorgon. Aprillykke.»

Beathe har ny fin blogg; Beathes bokhjerte, der ho held fram med utfordringa "Boken på vent".

Planar for 2015 og bøker på vent

Årsskifte betyr blanke ark og nye fargestiftar. Ein ny start med nye mål. Eit heilt ubrukt år ligg framfor oss, og lesehestar, bokormar og bokbloggarar legg planar og set seg lesemål for 2015.

Bøker og lesing er noko eg er avhengig av, omlag som luft og mat, så egentleg treng eg ikkje nokon årsplan for å halda leselysta oppe og leseinteressa ved like. Eg trivst best når eg let lystprinsippet styra lesinga mi - men det som til einkvar tid er tilgjengeleg på biblioteka "mine" spelar også inn. Målet for leseåret vert difor noko uklart, med ein kombinasjon av det tilfeldige og det planlagde. Eg ønskjer ikkje å ha for ambisiøse og detaljerte lesemål for 2015. Då blir lesinga stress - og det vil eg ikkje at det skal bli.

Leif GW Persson - Eit samleinnlegg

Fyrste gongen eg "møtte" forfattaren Leif GW Persson var då eg las romanen Mellom sommerens lengsel og vinterens kulde for eit par-tre år sidan, - men det vart eit møte og ein kriminalroman som eg ikkje fann ut av. Skuffande og overraskande nok, for svensk krim er liksom ein av lidenskapane mine og noko som eg vanlegvis kosar meg med. Den nemnde boka er ein murstein på nærare 600 sider, ho inneheld utallige karakterar, bihistoriar og trådar, og eg fann handlinga treg og tung. Då eg las boka i mars 2012 gav eg ho terningkast 2 på bokelskere.no. Der finn eg også att ein kommentar som eg skreiv den gongen: "Har aldri brukt lengre tid på ei krimbok. Denne vart altfor lang, altfor kjedeleg, altfor omstendeleg. Kjem neppe til å lesa meir GW Persson." 

Eg var altså skikkeleg sur etter den leseopplevinga. Men det er vel ingen skam å snu, og i ettertid har eg hatt eit ønske om å prøva meg på ei anna bok av GW Persson, sidan denne forfattaren av mange vert sett på som "deckarkungen" og ein av dei aller beste svenske kriminalforfattarane. I tillegg er Persson, med den bakgrunnen og erfaringane han har, ein interessant person. Han er ikkje fyrst og fremst forfattar, men er professor i kriminologi ved Rikspolisstyrelsen i Stockholm og sakkyndig i det svenske justisdepartementet. Han er òg ein frittalande og uredd samfunnsdebattant som ofte opptrer som krimekspert i media. I ymse samanhengar, også skjønnlitterært, har han vore særleg engasjert i etterforskinga i drapet på Olof Palme.

Kronologi gav eg blaffen i då eg i haust valde meg ut Den døende detektiven (frå 2010) - og det vart eit langt hyggelegare møte og ei meir underhaldande leseoppleving. Eg lånte lydboka - med Nils Nordberg som opplesar - på biblioteket. Nordberg si stemme passa glimrande til boka. "Gjensynet" med dei aldrande herrane Jarnebring og Johansen - som er gjennomgangsfigurar i fleire av GW sine romanar - var varmt og triveleg. Fullt så triveleg er ikkje kollegaen deira Evert Bäckström, men også han har ei rolle å fylle. Det vart ei fin leseoppleving; ei ettertenksam og fornøyeleg bok som også inneheld ei skikkeleg kriminalgåte. Det er ikkje så mykje action og fart i boka, og tidvis stoppar handlinga litt opp, men historia er brukbart fengslande likevel. Persson vart tildelt Glassnøkkelen for Den døende detektiven.

Dermed var eg i liksom i gang med dette forfattarskapet, og plukka fram Grisefesten og Profitørene - utgitt fyrste gong i Sverige i 1978 og -79. Det var absolutt interessant å gå slik bakover i tid, i det same universet og med dei same personane å forholda seg til. Mykje har skjedd sidan slutten av syttitalet, det gjeld både teknologi, infrastruktur og andre samfunnsforhold - og kriminallitteraturen speglar sjølvsagt desse endringane. Trass i dette får ikkje desse to bøkene meir enn terningkast 3 frå meg. Dei er litt tamme og har ikkje tålt "tidens tann" så godt.

Eg har imidlertid etter kvart fått sans for den slentrande og personlege forteljarmåten til denne forfattaren. Han er sarkastisk og frekk, melankolsk og elegant - ein heilt eigen spesiell stil - ein stil eg ikkje såg eller oppfatta då eg vart så skuffa over den fyrste boka. Forfattaren er svært kunnskapsrik, har lang erfaring med og kjennskap til brotsverk, forbrytarar og politiarbeid. Difor vert bøkene hans truverdige, realistiske og grundige. Eg trur likevel GW Persson er ein forfattar som ein må venja seg til.

No har eg lånt Den som dreper dragen via ebokbib og ser fram til eit nytt møte med forfattaren - og antihelten Evert Bäckström, som er hovudperson i denne boka. Eg forventar ei leseoppleving med gode miljøskildringar, beisk humor, samt eit kritisk blikk på politietaten spesielt og samfunnet generelt. Sitrande spenning kan ikkje forventast. Det er ikkje GW sin stil.
Og OMSIDER kjem eg fram til poenget med dette lange innlegget: Den som dreper dragen er mitt bidrag til Boken på vent-spalten hos Beathe denne tysdagen!

Leif GW Persson er ein godt vaksen mann (fødd i 1945), men har ikkje gitt ut så mange bøker, - han har som nemnd vore opptatt med enkelte andre ting. Men han har teke seg tid til å skriva nokre jakt- og kokebøker saman med Jan Guillou og manus til to TV-seriar, også saman med Guillou.

Forutan bøkene omtalt over, er desse bøkene utgitt på norsk:

• En annen tid, et annet liv
• Faller fritt som i en drøm - desse to inngår saman med 'Mellom sommerens lengsel og vinterens kulde' i trilogien «Velferdsstatens fall» som kretsar rundt mordet på ein svensk statsminister
• Samfunnsbærerne - er ein frittståande roman, men oppfølgjar til 'Grisefesten' og 'Profitørene'
• Linda - som i Lindadrapet 
• Den sanne historien om Pinocchios nese
• Gutten til Gustav (Sjølvbiografi)

Snart påske

Omslagsbiletet fann eg på
Kroken & Kolden si Facebookside

Javisst! Berre ein månad til jul, og den varer som kjent til påske!
Og eg har alt funne ei påskekrimbok!

Forfattarduoen Kroken & Kolden fortel nemleg på Facebooksida si at deira bok nummer tre truleg vert klar i løpet av februar neste år. Vigdis Kroken og Ragnhild Kolden er frå Lom og har gitt ut to kriminalromanar tidlegare; Evig skal døden vera i 2011 og Døden kjem med bussen i 2013. Dette er fin, lettlest, nynorsk "bygdekrim".

Kroken & Kolden viser jamnleg glimt frå skriveprosessen på Facebook. Om den kommande boka kan forfattarane fortelja:

"Da er lik, likkister, kjellarar, drapsvåpen, kyrkjegardar, graver, prestar, åstader og mordarar flikka og mekka på, teksta er stramma inn og vida ut alt etter som redaktøren vil ha det, og i siste avsnitt vart mordaren arrestert, så nå kan Seljestad og Vold og Kroken&Kolden puste ut. Og jammen har vi alt ein god idé til neste bok - men først er det språkvask og korrektur, og så er det jul!"

Boken på vent er fast tema på bloggen Beathes bokhylle.
Der finn ein varierte og gode boktips!

Norgeshistorie på vent

Eg var heldig då eg var innom biblioteket ein snartur i dag og fann at Frank Aarebrot si bok 200 år på 200 sider var ledig. Sidan eg så og sei aldri ser på TV, gjekk eg glipp av det mykje omsnakka og omtykte TV-foredraget 200 år på 200 minutter. Difor ser eg fram til å ta fatt på denne boka. Historie er interessant, og når det vert formidla av ein kapasitet som Aarebrot, vert det underhaldande i tillegg. Reknar eg med.
Hadde lydbokversjonen vore tilgjengeleg, hadde eg skaffa meg den òg - men papirutgåva har den fordelen at ho inneheld mange illustrasjonar og bilete. Forlaget presenterer boka slik:

"Vi tas med fra grunnlovens tilblivelse på Eidsvold, via parlamentarismens feider, til verdenskriger, frem mot EF-strid, olje og vår egen tid. Her er hele den fantastiske utviklingen fra Norge var et fattig bonde- og fiskersamfunn, til at landet ble en rik og moderne demokratisk velferdsstat."

Andre bloggarar:
Rose-Marie seier at boka er Årets beste gaveidé og at ein treng både papir- og lydbokutgåvene for å få fullt utbytte av boka.
"Den andre" Berit har høyrt lydboka og likte ho veldig godt.

200 år på 200 sider er altså mitt bidrag til Boken på vent hos Beathe i dag. Klikk deg inn hos henne om du vil sjå andre ventebøker og få litt leseinspirasjon.

Nytt frå Avdeling Q

Den sjette boka i den populære Avdeling Q-serien kjem ut i Danmark neste fredag, den 24. oktober. Tittelen er Den grænseløse. Eg gledar meg til at boka kjem ut på norsk! - det skjer vel til vinteren ein gong. Slik blir den nye boka presentert på Jussi Adler-Olsen sitt danske forlag:

Midt i sin sædvanlige hårdt tilkæmpede morgenlur med benene på kontorbordet i kælderen på Politigården, får Carl Mørck, leder af Afdeling Q, en opringning fra en bornholmsk kollega. "Ja, undskyld, jeg forstyrrer dig, men måske har du lidt tid til at høre på mig." Men Carl er afvisende, da han bliver klar over, at han er ved at blive prakket en ny sag på, og så bliver røret i den anden ende lige så stille lagt på. Kun få timer efter er konsekvenserne fuldstændig uforudsigelige og Carls egenrådige assistent Rose mere rasende end normalt.  

Hårdt presset fører han Afdeling Q ind i en sytten år gammel og ekstremt tragisk sag om en ung, livsglad kvinde, der forsvandt fra sin højskole og blev fundet hængende dræbt i et træ. Den særdeles jordbundne Carl står nu foran en besværlig og mystisk efterforskning, alt imens en dygtig manipulator med jernvilje beskytter sig selv og sine med alle tilgængelige midler og ikke lader nogen eller noget komme i vejen..

Dette høyrest unekteleg spennande ut! Eg er, som så mange andre, veldig begeistra for serien om Carl, Assad og Rose i Avdeling Q. Jussi Adler-Olsen sine krimromanar inneheld gode plott og nervepirrande spenning, spesielle (men likevel) truverdige karakterar, samfunnsaktuelle saker og ikkje minst; ironi og humor. Bøkene bør lesast kronologisk fordi ein elles går glipp av ein del handlingstrådar: Kvinnen i buret, Fasandreperne, Flaskepost fra P, Journal 64 og Marco-effekten. Alle har toppa bestseljarlistene både i Danmark, Noreg og mange andre land.

Har du lyst til å sjå kva bøker andre bokbloggarar ventar på?
Då bør du ta ein tur innom bloggen Beathes bokhylle!

Red. 24. oktober:
I dag er lanseringsdagen - og nettsida bok365.no melder at fyrsteopplaget er på heile 230.000! Ein kjapp titt på ymse danske avisnettsider syner at boka har fått ei god mottaking. 

Fem haustbøker

Ny vri når det gjeld Boken på vent denne tysdagen. I dag inviterer Beathe til blogghopp og utfordar sine medbokbloggarar til å plukka ut fem bøker som skal lesast i løpet av hausten.
Klikk deg inn i Beathesbokhylle - sjå ventebøker og bli med og hopp!

I desse bokhaust-tider er det så utruleg stort fokus på dei nyaste og kommande bøkene. Og det er fint - eg likar å lesa ferske bøker - men! - bøker er ikkje ferskvare!
Difor har eg tenkt "alternativt" og plukka fram fem bøker av litt eldre dato. Fem romanar som eg forventar har høg kvalitet. Fem leseopplevingar som eg håpar passar i haustmørket. Fem bøker som ikkje kjem rett frå trykkeriet. Og - faktisk - fem bøker som ikkje er krim!

Stormenes tid av Ken Follett

Eg har ikkje lest noko av Follett sidan eg las Nålen for omlag 30 år sidan. Bind 1 av Stormenes tid har undertittelen Sverdet og korset og er ein 705 siders historisk roman med handling frå England på 1100-talet. Boka kom fyrste gong ut i 1989 og skal vera fantastisk god. Boka fann eg i mor si bokhylle - og eg gler meg til å synka ned i godstolen med denne!

Kruttårnet av Jens Bjørneboe

Andre bok i trilogien Bestialitetens historie kom ut fyrste gong i 1969. Den fyrste boka, Frihetens øyeblikk gjorde inntrykk på meg, både innhalds- og språkmessig. Bjørneboe var ein ordkunstnar og ein forfattar med mykje mørk humor. No er eg snart klar for ei stund med Bjørneboe igjen. Eg har lånt lydbokversjonen på biblioteket. Nils Ole Oftebro si stemme er som skapt for opplesing av dette bokverket.

Guds barmhjertighet av Kerstin Ekman

frå 1999. Fyrste bok i trilogien Vargskinnet. Handling frå Jämtland i byrjinga av 1900-talet. Eg las Hendelser ved vann i sommar, og fekk omsider augene opp for denne prisbelønte forfattaren.

Pinnsvinets eleganse av Muriel Barbery

Ikkje så "skrekkeleg" gammal akkurat, boka kom ut i 2006, - på norsk i 2008. Ei bok eg har lest mykje positivt om på ulike nettstader og ymse bokbloggar. Det har gjort meg nysgjerrig - og eg er spent på om eg kjem til å lika denne.

Skråninga av Carl Frode Tiller

Tiller sin sensasjonelle og prisbelønte debutroman frå 2001 sto òg i mor si bokhylle. Forfattaren er svært aktuell denne hausten med Innsirkling 3; mange lesarar har vore spent på avslutninga av denne trilogien. Eg skal så klart lesa 3'aren ein gong - sidan eg har lest dei to fyrste, men det hastar ikkje. Fyrst skal eg ta ein titt på Skråninga.

An InLinkz Link-up

Haustbøker på vent

Boken på vent er fast tysdagstema hos Beathes bokhylle, og her kan ein ofte finna gode og varierte lesetips. Som oftast har deltakarane fokus på nye/kommande bøker. Midt i startgropa til bokhausten er det kanskje ikkje så lett å halda oversikt over alle dei nye bøkene ein ønskjer å få lest snart? Og forresten; alle kan ikkje lesa alt, - kvar enkelt må finna si eiga "hylle" å konsentrera seg om.

Nøkkelmakeren er den aldeles "blodferske" romanen til Gert Nygårdshaug. Boka vart lansert på Engebret der det vart servert genever og rugbrød med fleskepølse, skriv forfattaren på facebook-sida si. Eg likar godt Nygårdshaug sin humor og særeigne skrivestil og kjem til å lesa boka - men ikkje med det fyrste. For etter det eg har fortstått, er Nøkkelmakeren eit slags framhald av Klokkemakeren - og den har eg heller ikkje lest. Men før Klokkemakeren skal eg lesa ferdig Fortellernes marked, som er eit slags framhald av Prost Gotvins geometri, og den har eg lest - og likt. Eg er litt usikker på om kronologi er viktig her - men slik er i alle fall planane min framover når det gjeld akkurat desse bøkene.

Innimellom skal eg lesa (og høyra på) andre bøker, nokre av dei er ferske og norske. Eg gledar meg spesielt til lydbokutgåva av Tore Renberg sin nye roman om Rudi og dei andre figurane me vart kjende med i Vi ses i morgen, Angrep fra alle kanter. Sjølv om eg ikkje pleier å ta imot gratisbøker/leseeksemplar, har eg gjort eit unnatak med denne; eg har bedt om å få tilsendt lydfil/lytte-eksemplar frå Lydbokforlaget.
Av andre kommande bøker eg ser fram til, kan nemnast Gunnar Staalesen si nye Varg Veum-bok Ingen er så trygg i fare og avslutninga av Carl Frode Tiller sitt Innsirklingsprosjekt.

Alt tyder på at det vert ein travel og triveleg lesehaust.

Bok på vent: Levende og døde i Winsford

Det er lenge sidan eg har delteke i Boken på vent-spalten i Beathes bokhylle, men no eg fekk lyst til å bidra med litt marknadsføring av den nyaste boka til Håkan Nesser. Dette er ein psykologisk thriller, tittelen er Levende og døde i Winsford og ho kjem ut på Gyldendal i oktober.

Håkan Nessers nyeste roman er en fortelling om avskjeder og nye begynnelser. En klassisk Nesser-fortelling der ubehaget ulmer og ingenting er slik det ser ut til å være. En kveld i november ankommer en kvinne byen Winsford på Exmoor i sydvestre England. Hun bosetter seg i et avsidesliggende hus ute på heiene sammen med hunden sin. Hun oppgir ikke sitt egentlige navn, og hvorfor hun har ankommet, er høyst uklart. Hun bruker dagene til å vandre rundt i den tette tåken og snakke med villhester. Hun har bestemt seg for å overleve.hunden sin. Kvinnen har en fortid og en historie. Selvfølgelig har hun det   [...]  

Spørsmålene er mange i Håkan Nessers nyeste roman Levende og døde i Winsford, en fortelling om å flykte fra sitt gamle liv. Om å forsøke å ta et oppgjør. Om kanskje å begynne på nytt igjen til tross for at man ikke lenger er ung og har livet foran seg.

(Presentasjonen har eg henta frå Tanum si nettside) 

Det er berre 4-5 år sidan eg las mi fyrste Håkan Nesser-bok. Tilfeldigvis kjøpte eg då En helt annen historie - og fall pladask for denne forfattaren og måten han skriv på. I ettertid har eg vel lest absolutt alle bøkene han har gitt ut. Nesser har ei heilt spesiell "stemme", eit nydeleg språk, humor og varme, og ikkje minst; sære, men truverdige karakterar. Han er fyrst og fremst kjend for kriminalromanane sine (Van Veeteren-serien og Barbarotti-serien), men er ein forfattar som stadig utfordrar sjangeren - og dermed lesarane sine. Det er ikkje så lett å setja Håkan Nesser i bås eller "rett" kategori/sjanger.

Me har starta på siste halvdel av august, bokhausten er i gang og forlaga presenterer og reklamerer. Mailboksen til ein bokbloggar vert full av tilbod om både bøker og katalogar. Det vert nesten for mykje av det gode - og eg takkar stort sett høfleg nei til leseeksemplar. Eg føler at eg har det friare som bokbloggar/lesar når eg låner eller kjøper dei bøkene eg les. Når ein får ei bok, vert det gjerne forventa av avsendar at ein skal lesa og omtala ho - ganske raskt og med ei positiv vinkling. Slike forventningar passar ikkje meg. Venteboka Levende og døde i Winsford kjem eg truleg til å låna på biblioteket når den tid kjem.

Bunken med uleste bøker veks - sjølv om eg les jamnt og trutt. Stadige besøk til dei to biblioteka "mine" gjer at ventebunken aldri minkar. Og så plukkar ein jo opp ein del lesetips når ein jamnleg er innom andre bokbloggar..

Sommarlesing

I gårsdagens Boken på vent-spalte hos Beathes bokhylle vart ein invitert til blogghopp og om å fortelja om årets planlagde sommarlektyre. Sjølv likar eg ikkje å ha altfor fastspikra planar verken for lesing eller andre ting, men her er ein liten presentasjon av nokre av bøkene eg har på vent pr. i dag. For dei som kjenner meg og bloggen min er det ikkje noko bombe at ventebunken inneheld mest krim og spenning, og ikkje noko særleg av romantikk, sentimentalitet og føleri.

Dei varme forsommardagane me har no (her på Vestlandet) egnar seg ikkje for tung litteratur, men eg vil heller ikkje ha det altfor tanketomt og "lettbeint" når eg sit meg ned med ei bok. Eg les for tida m.a. den siste Bjørn Beltø-boka - Den 13. disippel - og storkosar meg med den.

Ut frå omslaget og tittelen på boka skulle ein nesten tru at Gard Sveen befinn seg litt i den same litterære gata som Tom Egeland. Eg har i alle fall tenkt å lesa Sveen si Rivertonpris-bok Den siste pilegrimen i nær framtid. Det er imponerande og spennande at ein debutant stikk av med den gjeve prisen Den gyldne revolver.

Historisk krim er ein sjanger eg likar svært godt, sidan eg ved å lesa desse bøkene kan få kombinert interessa mi for historie og samfunnsutvikling med spenning, grøss og gru. Difor ser eg fram til å få stifta bekjentskap med forfattaren C. J. Sansom. Han har fått fleire prisar og gode kritikkar for dei historiske romanane sine. Boka eg har på vent er Oppløsning (frå 2003, på norsk i 2008) Handlinga er lagt til England på 1500-talet og hovudpersonen er, bissart nok, ein pukkelrygga advokat.

Hendelser ved vann av Kerstin Ekman (frå 1993, på norsk 1994) er ei anna krimbok som ligg og ventar. Det er nesten flaut at eg ikkje har fått lest denne enno, så kriminallitteratur-fiksert som eg er.. Boka er sett på som ei av dei beste bøkene frå 1990-talet, og forfattaren mottok m.a. Nordisk råds litteraturpris for nettopp denne boka.

Andre forfattarar eg har tenkt å tilbringa ein del tid i lag med til sommaren er Eirik Husby Sæther, Jorun Thørring, Arne Dahl, Mo Hayder, Roy Jakobsen, Harlan Coben, Jan Mehlum, Anna Gavalda, Haruki Murakami og Jens Bjørneboe. Kanskje også Jørgen Brekke, Jamie Ford og Jeffrey Deaver. Og muligens Ingvar Ambjørnsen og Khaled Hosseini.

Hugs på at lesing fint kan kombinerast med fysisk aktivitet. Eg oppfordrar difor alle bokblogglesarar, lesehestar og bokormar til å lasta ned ei lydbok eller tre på telefonen sin! Ha ein fin lesesommar! 

Plutseleg

har det gått ei veke utan eit einaste blogginnlegg. Brått kom eg inn i ein periode utan særleg skrivelyst, - fordi eg prioriterer å vera mest muleg ute i frisk luft når eg har fri - no på denne finaste tida av året. Men eg les bøker altså, like mykje og ofte som vanleg. Verandalesing-sesongen er i gang! Akkurat no les eg i fire ganske omfattande bøker parallellt: Ei lydbok, ei nattbordbok, ei ebok og ei hyttebok.

Lydboka for tida er Sannheten om Harry Quebert-saken av Joël Dicker - her er eg godt over halvveges i lyttinga, men har fortsatt att vel ni timar; denne tek si tid - ho varer i over 21 timar. Omtale kjem, eg er alt byrja å formulera eit innlegg inne i hovudet mitt.

På nattbordet ligg Et helt halvt år av Jojo Moyes; ei bok eg var småskeptisk til - eg trudde ikkje dette var min type litteratur, men eg likar ho ganske godt så langt. Boka er på nesten 500 sider, men er veldig lettlest.

Via ebokbib har eg lånt Karsten Alnæs sin murstein 1814: Miraklenes år. Eg er både samfunnsengasjert og historieinteressert, - men må tilstå at eg har store hol i kunnskapen min. I samband med 200 års-jubileet følte eg at eg hadde behov for litt "historieundervisning", og difor er det flott at det finst slike kunnskapsrike menneske som Alnæs - som formidlar innfløkt historisk bakgrunnsstoff og store politiske hendingar på ein lettfatteleg måte.

På hytta har eg hatt Buzz Aldrin, hvor ble det av deg i alt mylderet - Johan Harstad sin roman frå 2005 liggjande leeenge. Dette er også ein murstein (640 sider) og var den aller fyrste eg presenterte som ventebok i "Boken på vent" hos Beathe. Det skjedde i november 2012 - og alt då hadde eg hatt boka i hylla ei tid. Men altså - no har eg byrja på boka - endeleg! I helga har eg lest den fyrste delen, og eg veit eg alt no at eg kjem til å storkosa meg med denne spesielle romanen. Eg likar det kvardagslege, underfundige og tragikomiske i historia - og ikkje minst - at boka kan/bør lesast sakte.

Om du har lyst til å sjå kva bøker andre bokormar og lesehestar har på vent, ta ein titt innom Beathes bokhylle!

Hytta vår 11.05.2014.
Vinteren er i ferd med å sleppa taket.

Coben og Molitar på vent

Mitt fyrste møte med Harlan Coben og krimhelten hans, Myron Bolitar, vart vellukka: Eg skal definitivt lesa meir av denne forfattaren - og om denne hovudpersonen. Eg har lytta til På grunn av et løfte - ei godt komponert, underhaldande og spennande bok med eit heller innvikla plott; akkurat slik som eg likar det. Eg vil ikkje ha det "for enkelt". Lydboka er godt lest av Chrisoffer Staib - med engasjement og innleving.

Dermed fekk eg også ein heil haug fleire bøker på vent, for dette er bok nummer åtte i serien om Myron Bolitar. Eg kjem sikkert ikkje til å lesa alle, men no veit eg at dette er ein bra serie. Om det skulle dukka opp ei Coben-bok, kan eg "slå til".

Kronologien i serien er slik:

1. Livstegn (Deal breaker)
2. Harde slag (Drop shot)
3. En siste sjanse (Fade away)
4. Feil side av veien (Black spin)
5. En venn av familien (One false move)
6. Siste detalj (The Final detail)
7. Den siste du møter (Darkest fear)
8. På grunn av et løfte (Promise me)
9. Dypt savnet (Long lost)

10. Ringer i vann (Live Wire)

Eg hadde ikkje store vanskar med å starta lesinga langt ute i serien; både hovud- og bipersonar som har vore med i tidlegare bøker vert presenterte på ein forståeleg måte. Myron Bolitar er ein Mann med stor M: kul, tøff, rappkjefta, hardtslåande og handlekraftig. Men han er også sympatisk og velmeinande - og eg fall pladask for han, det må eg berre tilstå. Myron er "typisk amerikansk"; tidlegare basketballspelar, sidan advokat og deretter PR-agent i New York. Kollegaene hans i byrået er utruleg fargerike - og Coben skildrar dei godt og med snert. Ikkje alt er like truverdig, men det er stilsikkert, underhaldande og engasjerande.

Ein ting slo meg då eg las På grunn av et løfte. Denne boka kom ut i 2006; før Facebook og smarttelefonar vart allemannseige. Så no, berre nokre få år seinare, virkar mykje av det som skjer i boka gammaldags og tungvint. Framveksten og utviklinga av sosiale media har ført til ein annan kvardag for oss alle.

Harlan Coben er ein av dei verkeleg store amerikanske thrillerforfattarane. I tillegg til Myron Bolitar-serien har han skrive fleire enkeltståande romanar, samt starta på ein ungdomsbokserie der nevøen til Bolitar er hovudperson.

Ute etter leseinspirasjon og boktips?
Klikk deg inn i Beathes bokhylle og sjå fleire ventebøker der!

Grisham på vent

Boken på vent er fast tysdagstema hos Beathes bokhylle, og der deltek eg gjerne dersom det passar. Mi ventebok i dag er Megleren av John Grisham, og på "vaskeseddelen" kan ein lesa følgjande om denne boka:

"Den avtroppende presidenten benåder overraskende børsmegleren Joel Backman, som forvekslet den amerikanske drømmen med grådighet, og dermed måtte tilbringe seks år bak lås og slå. Det er ingen vet er at presidenten handler under sterkt press fra CIA, som mener at Backman i sine glansdager skaffet seg innblikk i hemmeligheter som kan avsløre verdens mest avanserte satelittovervåkningssystem..."

Boka eg lyttar til akkurat no er Pelikanrapporten av same forfattar - og eg merkar at det er lenge sidan eg har lest (høyrt) ein skikkeleg actionthriller av internasjonalt format. For dette ga verkeleg meirsmak - så eg har alt skaffa meg Megleren på biblioteket, også som lydbok. Ivar Nergaard er opplesar av begge bøkene.

John Grisham (f. 1955) hadde advokat- og politikarerfaring då han brakdebuterte med Tid for hevn (A time to kill) i 1988. Sidan då har han han selt bøker som hakka møk og hatt mange plasseringar på internasjonale bestseljarlister.

Pelikanrapporten (The Pelican Brief) vart filma i 1994 med dei vakre
menneska Julia Roberts og Denzel Washington i hovudrollene.

Vidunderbarn på vent

For mange år sidan starta eg på Seierherrene av Roy Jacobsen. Eg kom aldri i mål. Eg likte ikkje måten boka var skriven på og fann ho kjedeleg - så eg avbraut lesinga. I ettertid har eg ikkje ofra Jacobsen ein tanke - før i den seinare tid - då det vart klart at De usynlige er mellom dei nominerte til bokbloggerprisen 2013.

Eg har planar om å lesa - evt. høyra - De usynlige i samband med samlesinga i juli. Som ei "oppvarming" har eg vore på biblioteket og lånt Vidunderbarn - som lydbok. Eg er ganske spent på om denne fell i smak. Opplesar er Helge Winther-Larsen, og han har ei stemme eg likar og er fortruleg med i lydboksamanheng.

Vidunderbarn er ein oppvekstroman der handlinga er lagt til eit drabantbymiljø på 60-talet. Forteljarstemma er 10 år gamle Finn. Boka har stort sett fått strålande kritikkar - noko som gjer meg skeptisk, fordi eg ofte er "mot straumen" - men eg skal prøva.

Det begynner den dagen en mystisk liten halvsøster ankommer mutters alene med Grorudbussen, ”med en atomladning i en lyseblå koffert”.
Vi er i Berlinmurens og President Kennedys og Jurij Gagarins år. Finn bor alene med moren sin i en blokkleilighet på Årvoll i Oslo. Livet er elektrisk, vakkert og hardhendt sosialdemokratisk. Finn er lojal, opptatt av at regler skal følges. Men hos moren, som i hans øyne alltid har vært selve grunnfjellet, sporer han nå plutselige tegn på svakhet og gåtefull vingling.
Med denne sterke barndomsskildringen viser Roy Jacobsen at det å være barn både er fantastisk fint og livsfarlig. 

(Sitat frå forlaget sin omtale)          

Roy Jacobsen har fått Bokhandlerprisen to gonger: for Seierherrene i 1991 og Vidunderbarn i 2009.

Fleire fine ventebøker finn du om du klikkar deg inn i Beathes bokhylle.

Bok på vent: Alfabethuset

Alfabethuset er Jussi Adler-Olsen sin debutroman. Boka vert karakterisert som ein krigsroman og ein nervepirrande psykologisk thriller. Det høyrest interessant og spennande ut, tykkjer eg.

Adler-Olsen er best kjend for serien om Avdeling Q, som har vore ein stor suksess i mange land. Filmen Kvinnen i buret (basert på bok nummer 1 i serien) har òg, så vidt eg skjønnar, vore vellukka. Det er såleis neppe heilt tilfeldig at Alfabethuset vert gitt ut på nytt akkurat no. Boka vart utgitt i Danmark i 1997 og kom på norsk fyrste gong i 2006.

Alfabethuset er mi bok på vent i dag. Den vert presentert slik frå forlaget:

Det er annen verdenskrig, og de engelske jagerflygerne James og Bryan blir under et oppdrag skutt ned over Tyskland. De vet at de vil bli henrettet som spioner hvis de blir tatt til fange. I flukten fra tyske forfølgere sniker de seg om bord på et tog som er på vei hjem fra Østfronten med høyt rangerte SS-folk, som lider av granatsjokk. James og Bryan tar plassen til to døde soldater. Det de ikke vet, er at de er på vei til Alfabethuset, et militært psykiatrisk sykehus som ligger langt bak frontlinjene. Deres eneste redning er å simulere sinnssyke. Men klarer de det, i måned etter måned, uten selv å bli det? Og er det bare James og Bryan som simulerer? Fluktplanene blir vanskelige å gjennomføre fordi de er sløvet av medikamenter og i tillegg deler sykesal med andre som kanskje har mistanke om at de ikke er hva de utgir seg for.

Spennande og fascinerande, ikkje sant?

Treng du lesetips? Ta ein tur innom Beathe's bokhylle og bli inspirert! Her får du glimt frå mange ulike ventebøker kvar tysdag.

Bok på vent: Prost Gotvins geometri

Då var det på tide å laga eit lite innslag til bokemnet Boken på vent hos Beathes bokhylle. Dagens bidrag frå meg er den neste lydboka eg skal lytta til; ei bok som kom ut i 1998 - Prost Gotvins geometri av Gert Nygårdshaug.

Nygårdshaug er ein forfattar som leikar seg med ord, setningar og sjangrar. Bøkene hans er som oftast utfordrande, både når det gjeld fantasi og intellekt. Eg er spesielt glad i krimforfattaren Nygårdshaug og i dei sære heltane hans Fredric Drum og Skarphedin Olsen - men har absolutt sans for mange andre av bøkene hans òg, t.d. Mengele Zoo og Chimera, der han - i tillegg til mykje anna - tek opp klima- og miljøproblematikk.

Dette er den kort-korte omtalen frå forlaget når det gjeld Prost Gotvins geometri:.

Når Gotvin Soleng, en ung prost i en liten bygd i landet Norge reiser til Santiago de Compostela i Spania for å se nærmere på noen katolske mirakler, da kan alt skje. Og det gjør det.

Eg forventar ei fantasifull og sjarmerande forteljing, kanskje ispedd litt samfunnskritikk og gjerne nokre ord til ettertanke. Lydbokversjonen har eg kjøpt og lasta ned via Ordflyt. Opplesar er Anders Ribu.

Ventar på vinter

...i Maine!

Beathe er no tilbake med spalten "Boken på vent". Treng du boktips og inspirasjon finn du heilt sikkert noko brukande om du klikkar deg inn der.

Mi ventebok denne tysdagen er Vinter i Maine av Gerard Donovan. Det er heilt uvisst kortid denne skal lesast, kan hende vert det ikkje før på nyåret. Eg har ikkje så altfor detaljerte leseplanar.

Forlaget presenterer boka på denne måten:

"Julius Winsome bor godt i skogen, i den gamle hytta, sammen med alle bøkene han arvet etter faren. Og Hobbes, hunden. Helt til den morgenen Julius finner Hobbes skutt i snøen. Hvordan retter man opp igjen tapet av en fullkommen kjærlighet? Vinter i Maine er en enestående roman om sorg, om språk, om ensomhet, om hevn.
Presis og ubehagelig som en thriller, vakker og medrivende som et dikt – like fremmed og likevel menneskelig som bindene med Shakespeare som Julius leser foran peisen om kveldene."

Vinter i Maine har fått mykje god kritikk - boka skal vera både brutal og vakker -  men ikkje alle er enige i rosen. Eg har sett litt på kva andre bokbloggarar meiner:

• Bøker & bokhyller - ("Den andre" Berit) - vart "stillferdig begeistra" 
• Jeg leser, derimot, seier "styr unna" og fann boka "meningsløst, opprivende og til å bli kvalm av" 
• Tine tykte at språket redda boka, men at handlinga er "lite troverdig og helt vanvittig"
• Tone likte boka og framhevar språket og meiner det "overskygger det brutale i romanen."

Det at ei bok spelar på så mange "strenger" og ulike kjensler hos lesaren, høyrest både fristande og spennande ut...!

Bok på vent: Det finnes ingen helhet

Eg likte veldig godt lydbokversjonane av Helga Flatland sine bøker Bli hvis du kan. Reis hvis du må og Alle vil hjem. Ingen vil tilbake. Det fungerer veldig godt med ulike opplesarar for dei forskjellige forteljar-stemmene.

Verdens finaste pus poserer med boka.

No har eg lånt den tredje og avsluttande (lyd)boka Det finnes ingen helhet på biblioteket. I denne boka har det gått fem år sidan tre unge menn frå den same vesle bygda vart drepne av ei vegbombe i Afghanistan. Det finnes ingen helhet har fått strålande mottaking og gode omtalar frå alle hald. Eg ser fram til ei ny fin lyttestund.

Omtale frå forlaget:

Helga Flatland har begeistret kritikere og lesere. Nå fullfører hun sin trilogi om den lille bygda som mistet tre gutter på oppdrag i Afghanistan.Det er fem år siden Tarjei, Trygve og Kristian ble drept. Ragnhild, bygdas lege, vet mye om hva som fikk guttene til å reise, og hva dødsfallene har gjort med dem som ble igjen. Gjennom hennes blikk ser vi hvor ulikt menneskene forholder seg til tap, erkjennelse og overlevelse. Hennes fortelling viser også hvordan hjelperen selv kan bli avhengig av de som skal hjelpes."Det finnes ingen helhet" er en roman om forsoning, om veien videre etter en stor katastrofe og en stor sorg.

Her snakkar Helga Flatland litt om boka si:

Beathe arrangerer "Boken på vent" for siste gong i dag. 

Bibliotekbøker på vent

Desse to bøkene vart med meg heim frå biblioteket for nokre dagar sidan. Bøkene er heilt ulike - på alle måtar, men begge er ein del av leseplanen min framover.

Eg har aldri lest noko av årets nobelprisvinnar i litteratur, så eg har takka ja til invitasjonen frå Mellom linjene om samlesing av Alice Munro sine noveller. På prisutdelingsdagen den 10. desember skal alle som er med på samlesinga/"lesesirkelen" publisera innlegg om "si" novellesamling. Eg har lånt samlinga Utsikten fra Castle Rock frå 2006, utgitt på norsk i 2008. At det vart akkurat den boka er heilt tilfeldig, men eg ser fram til å ta fatt på desse novellene til Munro. Eg likar å lesa variert, og noveller skrive av ein nobelprisvinnar er sikkert god lesing.

Asle Skredderberget har eg heller aldri lest noko av. Dette er krim og såleis "heimebane" for meg. Smertehimmel er den tredje boka hans og grunnen til at eg valde denne er at eg ønskjer å lesa flest muleg norske bøker utgitt i år i samband med den kommande nomineringa av Bokbloggerprisen. Så får tida visa om akkurat denne boka blir mellom dei nominerte.



Ute etter leseinspirasjon og boktips?
Klikk deg inn i Beathes bokhylle og sjå mange andre fine bøker på vent.

Det store århundret

Jan Oscar Sverre Lucien Henri Guillou (!) er godt i gang med sitt livs mest omfattande bokprosjekt; ein historisk romanserie i mange bind som skal omhandla heile det 20. hundreåret; "Det stora århundradet". Gjennom å følgja livet til brødrene Lauritzen frå Osterøy og verkelege historiske hendingar får lesaren eit grundig, levande og interessant tidsbilete av fleire omskiftelege periodar. Bok nummer tre Mellom rødt og svart kjem ut på norsk seinare i haust og er mitt bidrag til Boken på vent hos Beathe denne gongen.

Eg har lest dei to fyrste bøkene i serien, Brobyggerne og Dandy, med stor interesse. Ikkje alt er like bra, men Jan Guillou skal ha ros for det ambisiøse prosjektet sitt. Historiske tema som industri- og jernbaneutbygging, arbeidarrørsle, kvinnekamp, kulturpolitikk, imperialisme og kolonialisme vert skildra gjennom augene til dei tre fiskarsønene Lauritz, Oscar og Sverre Lauritzen. Forfattaren har lagt ned eit grundig og imponerande stykke research-arbeid.

Forteljinga startar altså med dei tre farlause brødrene som takka vere kapitalsterke og velmeinande personar får utdanna seg til diplomingeniørar ved universitetet i Dresden. På den tida vart Tyskland sett på som den leiande nasjonen med alt som hadde med teknikk og ingeniørutdanning å gjera. Brødrene tek eksamen ved starten av hundreåret, i 1901, og deretter dreg dei kvar sin veg, av ulike årsaker. Lauritz vender tilbake til gamlelandet, Oscar reiser til Afrika og Sverre reiser til England.

I den fyrste boka, Brobyggerne, handlar det om dei to eldste brødrene og deira opplevingar i tida 1901 - 1919: Det vert fortalt om store teknologiske og tekniske nyvinningar, bygginga av Bergensbanen, kolonialisme i Afrika og framveksten av fyrste verdskrig. I bok nummer to, Dandy, er det homofile Sverre som er hovudperson, - lesaren får følgja han og kjærasten hans, lord Albert, og opplevingane deira.

I den boka vender forfattaren tilbake til 1901; Dandy handlar om det same tidsrommet som Brobyggerne, - men frå eit anna perspektiv. Her vert det fokusert på den kunstnarlege, kulturelle og ideologiske utviklinga i perioden og på motsetningane mellom det gamle victorianske levesettet og "den nye tida". Sverre og "Albie" lever i starten eit priviligert liv på eit gods. I bekjentskapskretsen deira finst radikale, bohemar, kunstnarar, kunstkritikarar, forfattarar og kvinnesaksaktivistar. Guillou har skrive fleire historiske personar inn i handlinga.

I byrjinga av 1900-talet trudde ein at dei teknologiske framstega ville gjera krigar umulege og unødvendige, men som me alle veit: Fyrste verdskrig bryt ut i 1914, trass i alle store tankar og all framgang og optimisme. Livet vert omsnudd for Sverre - og for Lauritz og for Oscar. Dandy sluttar der Brobyggerne også sluttar; i Berlin i 1919 - og med at dei tre brødrene møter kvarandre att.

Jan Guillou er ein glimrande historieforteljar, så eg ser fram til neste "historieleksjon" og til å lesa vidare om brødrene Lauritzen og familiane deira: Mellom rødt og svart handlar om mellomkrigstida og framveksten av nazismen.